اصطلاحات "فیبر نوری" و "کابل نوری" اغلب با هم اشتباه گرفته می شوند. بیشتر فیبرهای نوری قبل از استفاده باید توسط چندین لایه محافظ پوشانده شوند. کابل بعد از این پوشش، کابل نوری نامیده می شود. ساختار محافظ بیرونی فیبر نوری از آسیب محیط اطراف مانند آب، آتش سوزی و شوک الکتریکی جلوگیری می کند. یک کابل نوری شامل: فیبر نوری، لایه بافر و غلاف است. فیبر نوری شبیه کابل کواکسیال است، با این تفاوت که فاقد لایه محافظ بافته شده است. مرکز یک هسته شیشه ای است که نور از طریق آن منتشر می شود.
در فیبر چند حالته، قطر هسته 15 میکرومتر تا 50 میکرومتر است، تقریباً ضخامت موی انسان. در فیبر حالت تک {3}، قطر هسته 8μm~10μm است. هسته توسط یک روکش شیشه ای با ضریب شکست کمتر از هسته احاطه شده است تا نور را در هسته نگه دارد. بیرون این یک ژاکت پلاستیکی نازک برای محافظت از روکش وجود دارد. فیبرهای نوری معمولاً در کنار هم قرار می گیرند و توسط یک پوسته بیرونی محافظت می شوند. هسته فیبر معمولاً یک استوانه متحدالمرکز{10}دولایه کوچک است که از شیشه کوارتز ساخته شده است. شکننده است و به راحتی شکسته می شود، بنابراین نیاز به یک لایه محافظ خارجی دارد.
